AKOYA gajeni biseri se još često nazivaju i Japanski biseri mada se odgajališta nalaze takođe i u Kini. Razlog za izmeštanje jednog dela odgajališta je jeftinija radna snaga u Kini i zagađenje mora blizu Japana. Čuveni Mikimoto je pre oko 100 godina prvi uspeo da odgaji školjke sa biserima i od tada počinje nova era u istoriji dragog kamenja i nakita.

Školjka u kojoj odrastaju Akoya biseri se zove Pinctada fucata martensii. Ova školjka je manja od onih koje prave Tahiti bisere pa su i sami biseri manji. Obično se kreću od 2 do 10 mm. u prečniku. Ono što je karakteristično za Akoya bisere je to da su često okruglastog oblika i imaju nekar dobrog kvaliteta i sjaja. Zbog ovih osobina je lakše upariti ove bisere i napraviti ogrlicu. Najkvalitetnije biserne ogrlice se prave baš od ovih bisera pa kada vidite prvu damu Amerike ili Englesku kraljicu da nosi bisere, znajte da su AKOYA.

Akoya biseri su većinom bele, krem ili blago sive boje. Moguća su i prelivanja u roze ili zelenkastu boju. Crni Akoya biseri su u stvari sivi biseri koji se specijalnim tehnikama dodatno boje. Ne postoje Akoya biseri tako tamni kao što su Tahiti biseri.

Izuzetan laster (sjaj) karakteriše Akoya bisere a za to su zaslužne umerene temperature mora u odgajalištima. Nikada biseri južnih mora ili Tahiti ne mogu dostići kvalitet nekra i laster koje imaju najbolji Akoya biseri.

Vrednost Akoya bisera se određuje kao i kod ostalih bisera pomoću navedenih 7 faktora s tim da se posebna važnost pridaje uparenosti i ujednačenosti ako se od njih pravi ogrlica.

 Autor teksta: Kosta Andrejević

 nakit 4yu - drago kamenje